Edebiyat Kürsüsü Grubu

Yıldızların bile onu baş başa bıraktığı gecenin avuçlarında titrediğini hissettiği; ruhani ağırlıkla içine dönerek geçirdiği saatlerde birebir özleştiği imgeler, mütemadiyen peydah olarak içindeki hiçliğe yarenlik ederdi. Kendini bulma yolunda edindiği düşsel deneyimlerle her geçen gün daha da özerkleşiyordu. Dahası zamanını paylaşmak konusunda Harpagon denen o kalantordan da cimriydi. Kimsenin usunda var olmayan varlığı bizzat kendi ellerindeydi; aynadan yansıyan yazgısını kabul edişiyle ona bahşedilen hayatı sahici bir içtenlikle yaşıyordu. Hayatın kendisi olağanüstüydü, herhangi bir beklenti içine girmeden şu anı yaşayabildiği için hâlâ daha müteşekkirdi. Bunun içinde yarattığı huzura olan hayranlık, onu hayata bağlayan yeganeydi.

Evini kaybetmesi bir yaz akşamına denk düşüyordu. Son zamanlarda içinde aşina olduğu bir ses, edimlerine hafiyelik ettiği bu yaşam düğümünde arz-ı endam ederek naralarında boğuldu. Her ne kadar kendisini kendisiyle tamamlasa da her türlü insani duygudan arınmış olsa da daima sevgisi vardı. Herkese yetebilecek kadar sevgisi varken artık bu sevgi ruhunu bile doyurmaya yetmiyordu. Yıldırım gibi bir sözdü onu mahveden. Yaşadıkları onu elleri yokmuş gibi hissettirse de elinden gelen her şeyi yapmıştı. Sürdürdüğü şey var olma nedeni olmayan bir tohum tanesiydi. Ona ne kadar sevgi ve ilgiyle baksa da o hiçbir zaman ondan beklendiği üzere filizlenmeyecekti. Varlığı kendinden olan her şey gibi tohum da yalnızdı. Acıya mahal vermemek uğruna değişmeyi göze aldıysa da boşuna; hayatın beklenmedik devinimlerine karşı aldanan tohum, kendi mutsuzluğunu yarattı. Kendi varlığını hiç ederek en büyük günahı işledi. Tohum en çok kendisini özledi.

Onun için bütün kapıların sonsuz uykuya açılması kadar basitti her şey, sağırlaştı kulakları bunu fısıldadıkça kendine, diyeceğim o ki bulman gerçek ruhunun gıdasını kendi evreninde, buruşuk ellerinde ya da velfecri gözlerinde!

Nisan Keküllüoğlu